جلال سمیعی با یه خداحافظی خوشحالمون کن.

جلال سمیعی برای ايرانی جماعت که به هر چيزی نميخندد طنز نوشتن کاريست طاقت فرسا اين تز 17 سانتی ام را امروز هوا ميکنم با حرف هایی که روی دلم مانده است .
روزها یی که بدنبال نان ميدويم عده ای به نوشتن وبلاگ مشغولند و هر از چند گاهی از خود لاگی هوا کرده و با حسی آکنده از چيز فهمی و رضایت به رختخواب رفته و صبح دم از بس که قند در دلشان در طول نيمه شب گذشته آلاسکا شده پناه به حمام و غسل جنابت ميبرند .
بعنوان مثال اشاره ميکنم به وبلاگ جلال سميعی وبلاگی که تا جنب و غسل جنابت يک ميم فاصله دارد وبلاگی که روز نوشت های بی در و پيکری را بعنوان طنز بدون هيچ هدف مشخصی خورد امت شهيد پرور ميدهد .
برای نمونه : آخرش خودم می‌مانم و این همه ننوشتن. شب‌های امتحان بیشتر می‌خندم و بیشتر طنز می‌نویسم.
+
شب دراز است. زیاد.
از اين پاراگراف چه ميشود فهميد . پايان لاگ زمانيست که احساس بدی ميکی چون منتظر load شدن وبلاگی شده ای که جز چند خطی باری از هر دری ، مفهوم یا ايده يا ايدئولوژی خاصی زا حتی به اندازه يک هسته خرما القاء نميکند .
من نيز امشب وبلاگی اينگونه هوا ميکنم .
امروز 25 بهمن ، سه روز گذشته از کردن انقلاب است
صبح طبق معمول بايد ساعت 5.45 از خواب پا شوم اما نميشوم ( به درک ) وقتی از خواب پا شدم ديدم ايده ام زود تر از من از خواب پا شده است ايده های آدم های بد بخت مثل بخت آدم های خوشبخت ميماند خواب ندارند .
فقط همان صبح که آبی به صورت ميزنم روی مبارکم را در آیینه مِيبنم ( که ای کاش همان یکبار را هم نمی ديدم ) همانجاست که نقش هایم را برای پیچاندن خلق الله در همان روز تمرين ميکنم آخر با خود قرار گذاشته ام اين ور سالی چک دست کسی ندهم تا ايام عيدی نفسی از نوع مفرح ذاتيش بکشم .
ميخواهم بنويسم – ميتوانم بنويسم – اما حسش نيست – تا بعد – یا علی